Από URL: www.super3.gr
Ο SUPER 3, λόγω δυναμικής, τυγχάνει μεγαλύτερου σεβασμού μεταξύ των υπολοίπων συνδέσμων της χώρας, αλλά και πάλι οι στερεότυποι χαρακτηρισμοί που αναφέραμε προηγουμένως είναι στην ημερήσια διάταξη. Με άλλα λόγια, και τις μεγαλύτερες αλήθειες να πούμε, αυτές θα υποβαθμιστούν από τα media και την κοινή γνώμη κατ΄ επέκταση, καθώς, όπως προείπαμε, εμείς είμαστε… οπαδοί !
Στην κλίμακα του Συστήματος μας κατατάσσουν στην τελευταία βαθμίδα επειδή έτσι τους βολεύει αλλά στην πραγματικότητα εμείς είμαστε το πλατύσκαλο του ελληνικού αθλητισμού. Αφορμή για τα όσα θέλουμε ν’ αναπτύξουμε, πήραμε απ’ το άρθρο του Καρπετόπουλου, ενός δημοσιογράφου ο οποίος στο κείμενο αυτό δημοσιοποιεί τις σκέψεις του, αναφορικά με τη στρατηγική που ΑΡΗΣ και παοκ ακολουθούν στο κομμάτι που ακούει στο όνομα διαιτησία.
Το κεντρικό νόημα συνοψίζεται σε μια πρωτότυπη προτροπή. Να γίνουμε κι εμείς… παοκ!!! Ο ΑΡΗΣ, δηλαδή, είτε θα πρέπει να συμβιβαστεί και να πειθαρχήσει στα κελεύσματα αυτών που διαφεντεύουν την ελληνική διαιτησία, είτε, όπως ακριβώς έκανε ο συμπολίτης ν’ απομακρύνει μη αρεστά (στο Σύστημα) πρόσωπα, για να μπει κι αυτός στις «ράγες». «Τρενάκι» είναι λοιπόν η συμβουλή.
Η δεύτερη επιλογή είναι ο ΑΡΗΣ να σοβαρευτεί (!) και να πάψει να διαμαρτύρεται. Αν αδικείσαι και δεν διαμαρτύρεσαι, είσαι σοβαρός! Ο «σύμβουλος» διαιτησίας Αντώνης Καρπετόπουλος συνεχίζει γράφοντας ότι η στρατηγική διαμαρτυριών που ΄χει υιοθετήσει η ΠΑΕ ΑΡΗΣ, την έχει οδηγήσει σε καθεστώς δυσμένειας (!), καθώς οι διαιτητές νιώθουν άσχημα όταν ακούν διαμαρτυρίες και δυσμενή σχόλια για τα πεπραγμένα τους.
Υπάρχει βέβαια και μια ανακρίβεια στο κείμενο του Καρπετόπουλου, στο σημείο που αναφέρεται σε 6 (!) ανακοινώσεις της ΠΑΕ ΑΡΗΣ ενώ η ανακοίνωση διαμαρτυρίας της ΠΑΕ ΑΡΗΣ κατά της διαιτησίας είναι μόλις μια (για τη διαιτησία του Κουκουλάκη με την Καβάλα).
Το άρθρο πάντως είναι πραγματικό «περιβόλι» κι από το «περιβόλι» αυτό, «ξεφύτρωσαν» πολλοί (ασπρόμαυροι) «λαγοί». Ο Καρπετόπουλος, ακούσια ίσως, κατέδειξε με τον πιο ηχηρό τρόπο, τη διακριτή διαφορά μεταξύ των δυο συλλόγων. Ο… μεγαλοδημοσιογράφος μέσα από το άρθρο του, με σύντομο και περιεκτικό λόγο, επικύρωσε τους ισχυρισμούς μας, περί διαφορετικότητας μεταξύ ΑΡΗ και μιάσματος της πόλης, που τόσο συχνά επικαλούμαστε.
Η συμβουλή του να γίνουμε κι εμείς παοκ (!) τα λέει όλα. Κι αν κάποιος ισχυριστεί ότι πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό, εμείς θα του υπενθυμίσουμε ότι αυτοί έτσι ήταν πάντα. Οσμίζονται την πορεία των πραγμάτων και σαν γνήσιοι υπηρέτες της εξουσίας, πολιτικής και αθλητικής, προσαρμόζονται σαν χαμαιλέοντες στο χρωματικό περιβάλλον κάθε εποχής. Γίνονται πράσινοι, κόκκινοι, μπλέ (το κίτρινο είναι το απωθημένο τους βέβαια).
Η πολιτική του συγκεκριμένου σωματείου μετά τη δεκαετία του ‘70 είναι σαφής. Αποκτούν αγαστές σχέσεις και άριστη συνεργασία μ’ όσους διαφεντεύουν την πολιτική και το ποδόσφαιρο, ούτως ώστε να έχουν την αναγκαία ώθηση για να συντηρούνται σ’ ένα καλό επίπεδο. Παράλληλα, φροντίζουν ώστε η εικόνα τους στην κοινή γνώμη να μην καταρρεύσει ακολουθώντας την στρατηγική αυτή, διότι ποντάρουν στο γεγονός ότι ο μέσος οπαδός εύκολα και αβασάνιστα θα «καταπιεί» αυτό που του σερβίρεται ως αληθινό.
Οπότε ούτε γάτα, λοιπόν, ούτε ζημιά. «Επαναστάτες» στο προσκήνιο, «συνεργάτες» στο παρασκήνιο. Από έξω εμφάνιση κι από μέσα άνεση! Σωματείο-σώβρακο! Μόλις δούνε τα δύσκολα, αφήνουν στην άκρη τις «επαναστάσεις» και λαμβάνουν τις βολικές… στάσεις, ούτως ώστε το Σύστημα, να τους δώσει τη… χαρά που αποζητούν!
Ποια είναι αυτή; Να υπερισχύουν του ΑΡΗ. Με κάθε μέσο και τρόπο να συντηρούν τον μύθο που με τη βοήθεια των ΜΜΕ διαμόρφωσαν. Πάντα με βοηθητικές ρόδες, πάντα με υπόγειες λειτουργίες, ποτέ στα ίσια.
Ο αγώνας της Κυριακής ήταν ένας ακόμη κρίκος στην αλυσίδα των σκανδαλωδών διαιτησιών που αντιμετώπισε ο ΑΡΗΣ αγωνιζόμενος με τον… επαναστάτη της πίσω πόρτας. Ο Καλόπουλος ήταν ένας ακόμη κομπάρσος στην υπερπαραγωγή τους. Έπρεπε και κάποιος στον αγώνα να παριστάνει τον διαιτητή !
Είχαν τόσο «λερωθεί» μετά το δοκάρι του Κόκε, που η αποφασιστικότητα του ασπρόμαυρου Καλόπουλου να υποδείξει το απίθανο πέναλτι, είναι το πειστικότερο τεκμήριο. Αγχωμένος κι αυτός με το δυσάρεστο που έβλεπε να έρχεται, τους έβγαλε από τη δύσκολη θέση με τον «άσο» που ΄χε κρυμμένο στο μανίκι του.
Η ασυναίσθητη κίνηση του Νέτο να προφυλάξει το πρόσωπό του, ερμηνεύτηκε ως πέναλτι, σύμφωνα με… προφορική οδηγία του Βασσάρα στους διαιτητές. Προφορικό δίκαιο κύριοι! Καταργήθηκαν οι γραπτοί κανονισμοί διαιτησίας! Υπάρχουν πλέον οδηγίες.
Όποιος τις άκουσε στο σεμινάριο ή του τις σφύριξαν οι παρευρισκόμενοι σ’ αυτό, ξέρει τι πρέπει να κάνει. Οι υπόλοιποι (ποδοσφαιριστές και ποδοσφαιρόφιλοι) στο μαύρο σκοτάδι! Έτσι κερδίζουν τις «παρτίδες» αυτοί οι «κύριοι». Όπως οι «ντάμες» περιμένουν τους «βαλέδες» για να σώσουν την παρτίδα, έτσι κι οι τρομαγμένοι αντίπαλοί μας τράβηξαν… Καλόπουλο !
Επανερχόμενοι λοιπόν στην ουσία των όσων αναφέρει το άρθρο, διαπιστώνουμε ότι ξεκάθαρα και χωρίς περιστροφές, ο γνώστης του ποδοσφαιρικού παρασκηνίου μας προτείνει «Βάρκιζα». Να καταθέσουμε τα «όπλα» και να προχωρήσουμε σ’ ένα «έντιμο» και «περήφανο» συμβιβασμό! Καθαρές κουβέντες!
Είναι απίστευτο αυτό που γράφεται στο άρθρο. Μας παραπέμπει σε συνειρμούς «νύχτας», ωμών εκβιασμών και «προστασίας». Όλα όσα περιγράφουμε δεν συμβαίνουν στο πρωτάθλημα της Κολομβίας αλλά είναι η ελληνική πρακτική.
«Να είστε καλά παιδιά γιατί τους θυμώσατε και αυτό δεν είναι καλό».
«Να γίνετε κι εσείς «γιουσουφάκια» και «ευνούχοι», ούτως ώστε ο “σουλτάνος” να μη σας βλέπει με στραβό μάτι».
«Να μπείτε κι εσείς στο «χαρέμι», να ΄στε κι εσείς παρακοιμώμενοι του “σουλτάνου”»
Ο ΑΡΗΣ δεν μπορεί να γίνει γιουσουφάκι. Δεν το επιτρέπει η ιστορία του, οι καταβολές του, ο περήφανος κόσμος τους. Δε μας ταιριάζει, δεν το ξέρουμε αυτό το παιχνίδι. Είναι συνειδητή επιλογή η περήφανη στάση κι όχι καιροσκοπισμός που με την πρώτη ευκαιρία, φοβικά, θα αναιρεθεί.
Το «DNA» αυτού του σωματείου είναι τόσο γνήσιο που όσα «εργαστήρια» επιχείρησαν να το εξετάσουν το βρήκαν αρχέγονα απαράλλακτο. Όπως βγήκε από τη «μήτρα» στις 25 Μαρτίου 1914, έτσι εξακολουθεί να υπάρχει στον αθλητικό οργανισμό που λέγεται ΑΡΗΣ.
Καμιά μετάλλαξη, καμιά διαφοροποίηση. Θα ΄μαστε για πάντα το «Γαλατικό χωριό» στη «Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία» του ελληνικού ποδοσφαίρου. Πάντα θα τους ενοχλούμε με τις θέσεις μας και τη στάση μας.
Μέσα από τους Καλόπουλους, τους Κουκουλάκηδες, τους Ντάκους, τους Τριτσώνηδες και όλες τις υπόλοιπες σφυρίχτρες του Συστήματος, μας καλούν κοντά τους. Θέλουν να μας σφιχταγκαλιάσουν, να μας βαπτίσουν ως «νονοί» στην «κολυμβήθρα» με τα θολά νερά.
Να γίνουμε σαν κι αυτούς. Δεν αντέχεται η διαφορετικότητα του ΑΡΗ. Το αντιλαμβανόμαστε καθημερινά. Είναι μια στάση ζωής που ακόμη και σαν άτομο στην κοινωνία να την πρεσβεύεις, θα διαπιστώσεις ότι η σαπίλα βρίσκεται παντού. Άλλωστε το ποδόσφαιρο είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας. Ο ίδιος κόσμος κινείται και στις δυο αυτές κοινωνικές εκφράσεις.
Δεν υπάρχει καμία πιθανότητα ο ΑΡΗΣ των 95 χρόνων - και λίγα χρόνια πριν συμπληρώσει τα 100 χρόνια ιστορίας του - να χαλάσει αυτά που με τόση συνέπεια έφτιαξε, παραδίδοντας το ως παρακαταθήκη για τις επερχόμενες γενιές και διακριτικό γνώρισμα του συγκεκριμένου συλλόγου. Να γίνει, δηλαδή, από πολεμιστής, σκλάβος ενός διεφθαρμένου Συστήματος που θέλει να προσθέτει «ραγιάδες» στη δούλεψή του.
Μας κλείνουν το μάτι, αλλά το μόνο που μας οδηγούν να κάνουμε, είναι να τους κλείσουμε και το άλλο, προσγειώνοντας τη γροθιά μας.
Δυστυχώς υπάρχει και μια μειοψηφική μερίδα Αρειανών που μας καλεί ν’ ανταποδώσουμε το «ματάκι». Αυτούς θέλουμε, ειλικρινά, να τους το βγάλουμε. Θέλουμε να τους τοποθετήσουμε καινούργιο «μάτι» (τη δική μας οπτική δηλαδή) και ταυτόχρονα να τους κάνουμε και «service» εγκεφάλου.
Ακούν τις «σειρήνες» και είναι έτοιμοι να πηδήξουν από το «καράβι» για να τις συναντήσουν. Εμείς, αντίθετα, σφιχτά δεμένοι στα «κατάρτια» υπομένουμε τον γλυκό ήχο που όμως γνωρίζουμε ότι τον ακολουθεί «θάνατος». Στην «Ιθάκη» θα φτάσουμε, όσους «Κύκλωπες» και «Λαιστρυγόνες» κι αν συναντήσουμε.
Κι αφού απομακρύνουμε και τους κηφήνες «μνηστήρες» του θρόνου, θ’ αποκαταστήσουμε την τάξη στην «Ιθάκη». Στην «Οδύσσεια» του ΑΡΗ, το «νόστιμο ήμαρ» δε θα αργήσει να ΄ρθει.
Είναι ιστορική νομοτέλεια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου