ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΗ - ΑΣ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΤΟ ΕΝΟΧΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΜΕΓΑΛΟΚΑΡΧΑΡΙΩΝ

Τέλος στο «δηλητήριο»


Στη νέα εποχή που ξημερώνει για τον ΑΡΗ, όλοι προσδοκούμε ότι η ομάδα θα καταλάβει τη θέση που της αρμόζει στο ελληνικό ποδόσφαιρο και είχε μέχρι το 1980. Ταυτόχρονα όμως, ο πόλεμος που δεχόμαστε, θα εντείνεται ανάλογα με την ενδυνάμωση του Συλλόγου εντός των αγωνιστικών χώρων και, γι’ αυτό, θα πρέπει επιτέλους να βάλουμε τέλος σ’ αυτόν τον άτυπο εμφύλιο που υπάρχει ανάμεσά μας. 

Όλα ξεκίνησαν το 1980, μια χρονιά ορόσημο από κάθε άποψη. Η απώλεια του Πρωταθλήματος, μέσω μπαράζ, σκόρπισε μεγάλη θλίψη στον Λαό του ΑΡΗ. Οι ψίθυροι για την ομάδα ότι πούλησε τον αγώνα, άρχισαν να σπέρνουν την αμφιβολία σε μεγάλο τμήμα του Λαού μας. 

Οι τότε παράγοντες του Συλλόγου, βρίσκοντας μια σωσίβια λέμβο για να αποσείσουν τις ευθύνες από πάνω τους, έκαναν ό,τι χειρότερο μπορούσε να γίνει. Αντί η ομάδα να συνεχίσει από εκεί που σταμάτησε και να ενισχυθεί, ώστε να παραμείνει ως μια εκ των διεκδικητών του Τίτλου, αυτοί άρχισαν να την αποδομούν. 

Ταυτόχρονα, στον Σύλλογο ηγετικό ρόλο άρχισε να έχει ένας νέος τότε παράγοντας, ο Λάκης Ιωαννίδης, ο οποίος προβαλλόταν λόγω της ευφράδειάς του. Η αποδόμηση της ομάδας, που έγινε σε γοργούς ρυθμούς, είχε ως αποτέλεσμα ο ΑΡΗΣ από πρωταγωνιστής να μεταβληθεί σε κομπάρσο. Γίναμε μια ομάδα που συμπλήρωνε απλώς το Πρωτάθλημα. Σ` αυτές τις ενέργειες, υπήρχε αντίδραση του Λαού, αλλά οι συνθήκες εκείνη την εποχή δεν την ευνοούσαν. 

Όλοι οι τότε παράγοντες ήταν της ίδιας νοοτροπίας, δηλαδή ότι πρέπει να φύγουν οι μεγάλοι παίκτες και να κάνουμε ανανέωση με νέους από τα φυτώριά μας, ασχέτως αν μπορούσαν να ανταπεξέλθουν ή όχι. Επίσης, οι σύνδεσμοι εκείνης της εποχής φυτοζωούσαν ή ήταν κατευθυνόμενοι. 

Ο Φοιρός σε τηλεοπτική του συνέντευξη είχε πει πως στον τελευταίο του αγώνα στο Βικελίδης, τους τότε «Ιερολοχίτες» τους είχε βάλει ο Λάκης Ιωαννίδης να τον βρίζουν. Επίσης, ο Αλκέτας Παναγούλιας σε τηλεοπτική συνέντευξή του στην ΕΤ3, είχε πει πως ο πρόεδρος του τότε ΣΦΑΧ κονομούσε από τα εισιτήρια. Από την πλευρά μου, δεν υιοθετώ τέτοιες απόψεις, αλλά τις καταγράφω, αφού ειπώθηκαν δημόσια. 

Επιπλέον, τότε στη Θεσσαλονίκη επικρατούσε ένα κλίμα εναντίον των συνδέσμων, το οποίο είχε καλλιεργηθεί από τον Παντελάκη και αναφερόταν στους συμπολίτες. Φυσικά, όπως γίνεται συνήθως, ό,τι αφορά τον παοκ, κάποιοι προσπαθούν να το γενικεύσουν σε όλη την πόλη. 

Έτσι, με ανύπαρκτο συνδεσμικό κίνημα, οι τότε παράγοντες του Συλλόγου κατάφεραν να καταστρέψουν ό,τι έχτιζε ο ΑΡΗΣ για δεκαετίες. Γίναμε από πρωταγωνιστές, κομπάρσοι, που δεν τους μνημόνευε κανείς. Κι όλα αυτά, με την αμέριστη σύμπραξη, φυσικά, των ασπρόμαυρων ΜΜΕ. 

Κάτι ανάλογο πήγαν να κάνουν και στο μπάσκετ, μερικά χρόνια αργότερα. Μετά από έναν αποκλεισμό από το Μιλάνο, βγήκαν πάλι οι φήμες ότι πουλήσαμε τον αγώνα. Τότε με μεγάλη ευχαρίστηση οι συμπολίτες πρόβαλλαν αυτές τις ανοησίες, με προφανή στόχο να γίνει ό,τι είχε γίνει και στο ποδόσφαιρο. Να «στραβώσει» ο Λαός με τους παίκτες, ώστε να φύγουν οι Γκάλης, Γιαννάκης, Φιλίππου και τα άλλα παιδιά και μετά ο παοκ να πάρει τα πρωτεία, χωρίς αντίπαλο. 

Όμως, ευτυχώς τότε ο ΑΡΗΣ είχε στα πράγματα μια πολύ ισχυρή προσωπικότητα, τον Γιάννη Ιωαννίδη, άσχετα με το τι έκανε τα επόμενα χρόνια, και η ομάδα όχι μόνο δεν διαλύθηκε, αλλά εγκαθίδρυσε μια ανεπανάληπτη Αυτοκρατορία. 

Όλο αυτό το κλίμα της απαξίωσης του ΑΡΗ στο ποδόσφαιρο, γέννησε μια αντίδραση μέσα από τις τάξεις του Λαού. Αυτή η αντίδραση, μετουσιώθηκε στον SUPER 3. Από την πρώτη στιγμή, φάνηκε πως αυτός ο Σύνδεσμος ήταν από άλλο… ανέκδοτο. Δεν φοβόταν να πει τα πράγματα με το όνομά τους και κυρίως, ήθελε να γίνει ο ΑΡΗΣ εκείνο που ήταν πάντα: Πρωταγωνιστής. 

Η διαμάχη με τους δήθεν παραδοσιακούς παράγοντες, δεν άργησε να ξεσπάσει. Ο Λάκης Ιωαννίδης άρχισε να επιβάλλει το «δόγμα Παντελάκη» στον ΑΡΗ. Οι πρώτες σταγόνες «δηλητηρίου», χύθηκαν εκείνη την εποχή, αλλά ήταν γενικές, εναντίον των οπαδών. Τότε ήταν που άρχισε και ο διαχωρισμός σε «αγνούς» και «μη» Αρειανούς. 

Το πρώτο πλήγμα όμως, ειδικά εναντίον του Συνδέσμου, ήρθε από τον Μητρούδη, όταν έδιωξε τον Γκάλη. Ο Μητρούδης είχε πει πως τέσσερις επαναστάτες έδιωξαν τον Γκάλη από τον ΑΡΗ. Ο ίδιος, ο SUPER 3, ο Γιατζόγλου και ο Σαράντης Πανταζής. 

Τότε υπήρξε και η πρώτη μαζική αντίδραση εναντίον του SUPER 3, διότι πέρασε στον κόσμο ότι διώξαμε τον Γκάλη. Ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που το πιστεύουν αυτό. Κι όμως ο ίδιος ο Mητρούδης, μετά από μερικά χρόνια στην ΤV 100 σε εκπομπή του Νίκου Πετρουλάκη, ομολόγησε ότι ο SUPER 3 δεν είχε καμία σχέση με τηνφυγή του Γκάλη και ότι το είχε πει, για να κάνει κακό στον Σύνδεσμο, επειδή δεν τον στήριζε. 

Φυσικά, όπως έλεγε και ο Σοφοκλής, «ουδέν ψεύδος έρπει εις γήρας χρόνου». Πάντα η αλήθεια θριαμβεύει. Και η αλήθεια ήταν ότι ο SUPER 3 δεν έδιωξε τον Γκάλη, αλλά το «δηλητήριο» που έχυσε ο Μητρούδης, άρχισε να φωλιάζει στις ψυχές κάποιων ανθρώπων. 

Όμως, το μεγάλο χτύπημα ήρθε με τον Γράντα. Έναν «αλεξιπτωτιστή» στον ΑΡΗ, έναν άνθρωπο τον οποίο κανείς δεν γνώριζε προτού αναλάβει την ΠΑΕ και έναν άνθρωπο που έχει να περάσει έξω από το γήπεδο πολλά χρόνια. Έναν άνθρωπο που προβλήθηκε σαν τον Κροίσο που συγκρινόταν με τον Κόκκαλη. Έναν άνθρωπο που δεν ήξερε να διοικεί. Έναν άνθρωπο που έφερε άχρηστους προπονητές στον ΑΡΗ. Έναν άνθρωπο που εντελώς ακατανόητα έβαλε πέντε βασικούς παίκτες στην αρχή της χρονιάς στο «ψυγείο». Έναν άνθρωπο που πήρε τον ΑΡΗ 4ο και τον υποβίβασε. 

Αυτός, λοιπόν, ο άνθρωπος επιχείρησε ολομέτωπη επίθεση στον Σύνδεσμο, επειδή ο SUPER 3 καταμαρτυρούσε τις γκάφες του. Προσπαθώντας να κρατηθεί στην προεδρική καρέκλα, δημιούργησε τον μύθο του κακού SUPER 3 που θέλει να βλάψει τον Σύλλογο. 

Δυστυχώς αυτή τη φορά το «δηλητήριο» είχε αποτέλεσμα, διότι μαζί με τον Γράντα, υπήρχε και η εφημερίδα του Σαράντη Πανταζή, η οποία επηρέασε πολύ κόσμο. Έχει μείνει στην ιστορία η «Μερσεντές του Σαουρίδη». Και πόσα άλλα. Ας μην επεκταθώ σ’ αυτό το ζήτημα. 

Τότε ήταν που μπήκαν οι βάσεις για τη δημιουργία του αντιSUPER 3 χώρου. Όμως, ο Σύνδεσμος έμεινε δίπλα στην ομάδα και δεν την «κοπάνησε», σαν τους δήθεν παραδοσιακούς παράγοντες. Οι πολλοί το εκτίμησαν. Οι λίγοι μίσησαν τον Σύνδεσμο και ο αντιSUPER 3 χώρος έγινε δραστήριος. Πάντως, η αμφιβολία πλέον μεταξύ των Αρειανών, είχε θρονιάσει μέσα τους. 

Το δεύτερο κύμα μίσους εναντίον του SUPER 3, χύθηκε με τη φυγή του Κοντομηνά. Τότε ο Λάκης Ιωαννίδης, ο Σωτήρης Καραμπέρης και οι συν αυτώ, για να δικαιολογήσουν την ανικανότητά τους, έριξαν τις ευθύνες στον SUPER 3, πως τάχα έφταιγε επειδή έφυγε ο Κοντομηνάς. 

Κι όμως, ακόμα κι αυτό το χονδροειδέστατο ψέμα, βρήκε ευήκοα ώτα. Είπαμε, η αμφιβολία υπήρχε ήδη ανάμεσα στους Αρειανούς. Και φυσικά, και σε αυτή την περίπτωση ο Σαράντης Πανταζής με την εφημερίδα του, είχε πρωτεύοντα λόγο στον διχασμό του ΑΡΗ. 

Ταυτόχρονα, μια προσπάθεια διάσπασης του SUPER 3 λάβαινε χώρα. Κάποια παραρτήματα της νότιας Ελλάδας, συντονισμένα καταφέρθηκαν εναντίον του ΚΕΝΤΡΙΚΟΥ, ψελλίζοντας αστείες δικαιολογίες. Είχε προηγηθεί η ανταρσία ενός παραρτήματος της δυτικής Θεσσαλονίκης. Ήταν ολοφάνερο ότι υπήρχε συντονιστής πίσω από την ύπουλη επίθεση εναντίον του Συνδέσμου. Ποιος ήταν; Δεν μπορώ να πω δημοσίως, διότι δεν αποδεικνύεται. 

Εντέλει, ο Σύνδεσμος έδειξε τη δύναμή του και μπόρεσε να αντέξει. Είχε υποστεί, όμως, απώλειες. Μεταξύ αυτών που παρέμειναν και όσων μας χτύπησαν, δημιουργήθηκε μεγάλη ένταση και δυσφορία. Μέχρι πριν από μερικές μέρες, ήμαστε μαζί στο γήπεδο δίπλα δίπλα και μετά σαν κάποιος να τους πάτησε ένα κουμπί. Μας έλεγαν «επαγγελματίες οπαδούς». Ας είναι. 

Και φυσικά, αυτή την ένταση τη σιγοντάριζαν η εφημερίδα του Σαράντη Πανταζή και οι ραδιοφωνικές εκπομπές των Ραπτόπουλου - Ζαγόρα. Το αποτέλεσμα ήταν να χυθεί κι άλλο «δηλητήριο» στον Λαό του ΑΡΗ. Ο SUPER 3, όμως, ποτέ δεν κρύφτηκε. Πάντα έβγαινε στο προσκήνιο και πάντα έλεγε τη γνώμη του. Υποστήριξε με όλες του τις δυνάμεις ανθρώπους μέσα από τον Σύλλογο, για να ξεφύγουμε από τη μέγγενη των επιλογών Κοντομηνά. 

Δυστυχώς όμως, οι συνθήκες, τα εμπόδια που έβαλαν οι δήθεν παραδοσιακοί και η λυσσασμένη πολεμική εναντίον του ΑΡΗ, λόγω του άρθρου 44, μας οδήγησαν στο πικρό κακοτράχαλο μονοπάτι του υποβιβασμού. Τότε χύθηκε το τρίτο κύμα μίσους εναντίον του SUPER 3. Βρήκαν την ευκαιρία τα ασπρόμαυρα ΜΜΕ και… έδεσε το γλυκό. 

Αυτό που επακολούθησε, δεν είχε προηγούμενο. Η δίνη των αντιπαραθέσεων και ο κυκεώνας των προβλημάτων, έμοιαζαν ανυπέρβλητα εμπόδια. Μετά, όμως, από μια ψυχοφθόρα χρονιά, καταφέραμε εν τέλει να κάνουμε το αυτονόητο. Η διαμάχη, φυσικά, συνεχιζόταν και η εσωστρέφεια είχε πάντα τον πρώτο λόγο. 

Όμως, σαν από θαύμα η ομάδα την πρώτη κιόλας χρονιά της επανόδου της, απέδωσε σπουδαίο ποδόσφαιρο. Κι όπως γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις, η αγωνιστική επιτυχία καλύπτει όλα τα άλλα ζητήματα. 

Η ένταση πλέον μεταξύ μας έχει υποχωρήσει σε σημαντικό βαθμό. Φυσικά, υπήρχε και η παρένθεση του Σκόρδα, ο οποίος στην προσπάθειά του να μείνει κι αυτός στην πολυπόθητη προεδρική καρέκλα, έχυσε κι άλλο «δηλητήριο» στον Λαό του ΑΡΗ. 

Είναι, πάντως, περίεργο το γεγονός ότι ένας άνθρωπος που ήταν κοντά στον SUPER 3 πολλά χρόνια, όπως έλεγε και ο ίδιος, κατηγορούσε τον Σύνδεσμο για τα ίδια πράγματα που τον κατηγορούσαν και οι δήθεν παραδοσιακοί με τα εξαπτέρυγά τους. Ότι δηλαδή ο SUPER 3 προσπαθεί να διοικήσει, ότι θέλει να κάνει κουμάντο, ότι προσπαθεί να αλώσει τον ΑΡΗ κ.α. 

Και το χειρότερο όλων, ήταν πως ισχυρίστηκε ότι 15 παραρτήματα του Συνδέσμου ήταν μαζί του. Δηλαδή, μια ακόμα προσπάθεια διάσπασης. Αλλά αυτή την φορά δεν τους βγήκε. Ο SUPER 3 παρουσιάστηκε δυνατός και κυρίως έτοιμος να αντέξει σε τέτοιες κινήσεις. 

Ευτυχώς, την παρένθεση Σκόρδα την περάσαμε όλοι μας γρήγορα. Όμως, κακά τα ψέματα όταν έχει χυθεί τόσο «δηλητήριο» μεταξύ μας και για τόσα χρόνια, δεν είναι εύκολο να ξεπεραστούν τα προβλήματα. Δεν σας κρύβω κι εγώ ότι υπήρχε μια εποχή που ό,τι μέσα στον ΑΡΗ δεν είχε σχέση με τον SUPER 3, το σιχαινόμουν. ΛΑΘΟΣ. ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΘΟΣ. Ευτυχώς τώρα το έχω ξεπεράσει. 

Αυτό θα πρέπει να κάνουν όλοι οι Αρειανοί. Να ξεπεράσουμε τις κακές στιγμές του παρελθόντος. Είναι πολύ μεγάλη βλακεία να βριζόμαστε και να μισούμαστε μεταξύ μας, από τη στιγμή που το μόνο που θέλουμε, είναι να γίνει ο ΑΡΗΣ πρωταγωνιστής. Είναι πολύ μεγάλη βλακεία να χαρακτηρίζουμε εμείς οι SUPERάδες τους άλλους σαν ποντίκια. 

Όπως, όμως, είναι και πολύ μεγάλη βλακεία, να χαρακτηρίζονται οι άλλοι ως αγνοί Αρειανοί, λες και εμείς είμαστε οι διεφθαρμένοι. Ή το άλλο που λένε μερικοί, «δεν είμαι SUPER 3, είμαι ΑΡΗΣ». Γιατί, εμείς τι είμαστε; Ολυμπιακοί; Παναθηναϊκοί; Ηρακληδείς; 

Πρέπει να ξεπεράσουμε το παρελθόν που μας χωρίζει και να βαδίσουμε μαζί στο μέλλον που μας ενώνει. Ναι, υπήρχαν κακές στιγμές. Υπήρχαν πράξεις που όλοι θα θέλαμε να τις σβήσουμε. Εκατέρωθεν. Γιατί, όμως, να μένουμε εκεί κολλημένοι; 

Κάποτε είχα γνωρίσει κάποιον που μισούσε τον SUPER 3, επειδή σε έναν αγώνα με τον Ιωνικό κάποιο μέλος του Συνδέσμου είχε πετάξει νερό σε όσους δεν φώναζαν συνθήματα κι αυτός είχε βραχεί. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, πως όποιος θέλει να βρίσκει κάτι κακό στον άλλο, θα το βρει. Ό,τι και να κάνει. Δεν πρέπει, όμως, όλα αυτά να ξεπεραστούν; Όλοι θέλουμε ο ΑΡΗΣ μας να είναι πρώτος. Μπορεί να γίνει αυτό, αν φαγωνόμαστε μεταξύ μας; 

Δείτε σε τι περιβάλλον ζούμε. Τα ασπρόμαυρα ΜΜΕ έχουν αφηνιάσει, βλέποντας τον ΑΡΗ να ενισχύεται. Η Πολιτεία ήταν πάντα εναντίον μας. Το κατεστημένο του ποδοσφαίρου μάς πολεμούσε, αφού βοηθούσε τον παοκ. Όσο κι αν κάποιοι θέλουν να το γελοιοποιήσουν, ο ΑΡΗΣ είναι μόνος του, σε μια χώρα που οι ανεξάρτητοι περιθωριοποιούνται. Κι εμείς ακόμα θα μιλάμε για ποντίκια, για αγνούς, Θύρα 3 και Θύρα 1; 

Γιατί να κάνουμε τη χάρη στον Λάκη, στον Γράντα, στον Πανταζή, στον Σκόρδα, στον Ζαγόρα, στον Ραπτόπουλο και σε τόσους άλλους που μας έβαλαν να μαλώνουμε μεταξύ μας; Κατανοώ πως είναι πολύ δύσκολο να γίνει αυτό. Αλλά δεν ζητάω να προχωρήσουμε αγκαλιασμένοι. 

Ζητάω να βαδίζουμε μαζί, χωρίς να ρίχνει ο ένας στον άλλο λοξές ματιές. Ζητάω να μην κυριαρχεί η αμφιβολία στις μεταξύ μας σχέσεις. Ζητάω να μην υπάρχουν Αρειανοί που να πιστεύουν πως ο Σύλλογος αλώνεται από Αρειανούς. Ζητάω να μην υπάρχουν Αρειανοί που να λένε στην Συνέλευση της Λέσχης ότι μπορεί να υπάρξει μεθόδευση από Αρειανούς για να νοθευτεί το εκλογικό αποτέλεσμα. 

Ζητάω να μη χρησιμοποιούμε λέξεις που γεννήθηκαν σε εποχές διαμάχης. Και ζητάω να συμμετέχουμε όλοι μας στον φορέα που μας επιτρέπει να συνυπάρχουμε. Στη Λέσχη μας. Διότι κι αυτό, κατάκτηση είναι. Να συνυπάρχουμε, χωρίς να φαγωνόμαστε. Ο Γιάννης Σαουρίδης το είχε πει πριν από χρόνια. «Είναι πολύ σημαντικό να βρισκόμαστε στον ίδιο χώρο». 

Θα περάσουν δεκαετίες για να ενωθεί σαν μια γροθιά ο Λαός του ΑΡΗ. Είπαμε, το «δηλητήριο» που χύθηκε όλα αυτά τα χρόνια, κάνει τις πληγές ακόμα νωπές. Όμως, τουλάχιστον ας μην αιμορραγούν. Ας συνυπάρξουμε. Άλλωστε, ο ΑΡΗΣ μάς χρειάζεται όλους. Και οι εχθροί είναι πολλοί. Πάρα πολλοί. Ως πότε πια θα διχαζόμαστε; Ως πότε;

Life-long chemo: the dream of all oncologists or the nightmare of economy?

Considering Longer Chemotherapy

By ANDREW POLLACK
Published: July 20, 2009 

The newest prognosis for cancer may be longer chemotherapy.
Doctors and pharmaceutical companies are moving toward treating cancer patients with drugs continuously, even when they may not urgently need them. That would be a departure from the common practice of stopping treatment when the cancer is under control and resuming it only if the cancer worsens. 

The strategy is called maintenance therapy — akin to periodic tune-ups aimed at preventing a car from breaking down. Doctors say it could prolong the time tumors are under control, helping to turn cancer into a chronic disease that is kept in check even if it is not cured. 

While maintenance therapy is not entirely new, its use is growing, in part because some of the newer cancer drugs are more tolerable than the toxic ones of old and can be taken for longer periods. 

At the recent annual meeting of the American Society of Clinical Oncology, for instance, doctors filled a huge auditorium for a debate on whether it is time to adopt maintenance therapy for lung cancer, the nation’s leading cause of cancer death. Other cancers for which maintenance therapy is being used or tried include ovarian cancer, multiple myeloma and non-Hodgkin’s lymphoma. 

But some experts say that in many cases, the longer-term use of drugs has not been proved to prolong life. 

Instead, it may just subject cancer patients to more side effects and tens of thousands of dollars in extra costs. There is also concern that tumors might become resistant to a drug used for a long time. 

“Generally more is better, in both dose and potentially duration,” said Dr. Susan L. Kelley, chief medical officer of the Multiple Myeloma Research Foundation, which sponsors research on treatments for that disease. However, she said, “there are numerous kinds of cost to the patient, to the health system, to give these drugs over the longer term.” 

Dr. Lawrence H. Einhorn, a professor at Indiana University, said much of the push for maintenance therapy was coming from pharmaceutical companies, which want their drugs “to be used as early as possible and as long as possible.” 

And executives of these companies acknowledge that the therapy would mean bigger sales. “This is clearly a game-changing opportunity,” Brian P. Gill, vice president for corporate communications at Celgene, which is testing its drug Revlimid for maintenance treatment of multiple myeloma, told investors at a conference in March. 

But the executives, and many doctors, say there is a good rationale for maintenance therapy. 

Although treatment varies with the type of cancer, many patients now receive several initial cycles of chemotherapy. Then, if the cancer goes into remission, or even if the tumor simply stops growing, the therapy is stopped. It is resumed, usually with different drugs, only when the cancer starts worsening again. 

That strategy evolved in part because the older chemotherapy drugs were so toxic that patients often needed to take a holiday from treatment. 

“But if you think about it practically, you don’t really want to give the tumor a holiday,” said Colin Goddard, the chief executive of OSI Pharmaceuticals, which is trying to position its lung cancer drug Tarceva for use in maintenance therapy.

Some cancer patients welcome, or even demand, maintenance therapy, wanting to keep up the fight against their disease. 

“I was one of those people who was frightened to stop chemo,” said Barbara Platzer, 71, of St. Louis, who has ovarian cancer. 

So when her initial six cycles of chemotherapy ended with her cancer in remission, she enrolled in a clinical trial that provided her with 12 monthly maintenance treatments of an experimental drug called Xyotax. The results of the trial are not yet known, but Ms. Platzer’s cancer has remained in remission. 

But Caryl Castleberry of Glen Ellen, Calif., who also has ovarian cancer, turned down maintenance therapy. 

“I could hardly wait to be free from treatment, so the extra year they suggested was just not acceptable,” said Ms. Castleberry, 61, whose cancer has nonetheless remained in remission for six years. 

Dr. Robert L. Coleman, an expert on ovarian cancer at the M. D. Anderson Cancer Center in Houston, said that because relapses tend to be fatal, there has been an urgent effort to prevent or delay them. But over the years, eight maintenance therapies failed in clinical trials. 

Finally, a study published in 2003 showed that 12 monthly maintenance treatments of paclitaxel, a generic drug whose brand name is Taxol, delayed tumor progression by about seven months as compared with 3 monthly treatments with the same drug. But the difference in survival was not statistically significant, Dr. Coleman said, so there is still some debate about the merits of maintenance therapy for ovarian cancer. 

For lung cancer, the move to maintenance therapy is being spurred by the results of a clinical trial of the drug Alimta that were presented at the oncology meeting in Orlando, Fla., in late May. Based on that trial, both the Food and Drug Administration and European regulators approved the use of Alimta for maintenance therapy earlier this month. 

The trial, sponsored by Eli Lilly, which makes Alimta, involved 663 patients with advanced cancer whose tumors had shrunk or remained stable after the customary four cycles of initial chemotherapy. In typical practice, those patients would not be treated again unless their tumors resumed growing. 
1 2 Next Page »
Next Article in Health (1 of 38) »
A version of this article appeared in print on July 21, 2009, on page D1 of the New York edition.

comments 
Sign In to E-Mail
Print 
Single Page 
Reprints
Times Reader 2.0: Daily delivery of The Times - straight to your computer. Subscriber for just $3.45 a week. 
Past Coverage
Insurance Lags As Cancer Care Comes in a Pill (April 15, 2009)
ABOUT NEW YORK; Girl's Future Depends On Strangers (March 28, 2009)
With child, with cancer (August 31, 2008)
PERSONAL HEALTH; In Cancer Therapy, There Is a Time to Treat and a Time to Let Go (August 19, 2008)
Related Searches
Chemotherapy
Get E-Mail Alerts
Cancer
Get E-Mail Alerts
Drugs (Pharmaceuticals)
Get E-Mail Alerts
Medicine and Health
Get E-Mail Alerts
Well
The Power of Scars

July 20, 2009
When the Doctor Struggles With Weight

July 20, 2009
A Surprising Option for Contraception

July 20, 2009
A Game to Measure Multitasking Skill

July 20, 2009
A Simpler Exercise Gadget

July 17, 2009
 

Health & Fitness Tools
BMI Calculator
What's your score? »
Calorie Calculator for Goal Weight
What's your limit? » What are the signs of
Alzheimer's Disease?
LEARN MORE »



MOST POPULAR - HEALTH
E-Mailed
Blogged
Considering Longer Chemotherapy
Governors Fear Medicaid Costs in Health Plan
Patient Money: Making Home a Safer Place, Affordably
18 and Under: When Weight Is the Issue, Doctors Struggle Too
Recipes for Health: Quinoa With Corn and Zucchini
Well: Can Your Brain Fight Fatigue?
Withdrawal Method Finds Ally
Health Bill Might Direct Tax Money to Abortion
Recipes for Health: White Beans With Celery
Cases: Our Scars Tell the Stories of Our Lives
Go to Complete List »
 
40th anniversary of the lunar landing 

Also on NYTimes.com
When texting is wrong
Fast food fascination



Advertisements 

 
 
Inside NYTimes.com 
Health » 
 
When Weight Is at Issue, Doctors Struggle Too Magazine » 
 
How Not to Talk About Health Care Television » 
 
Pop Ballads and a Dose of Cassidy Nostalgia Opinion »
Editorial: 137 Years Later

Useful in the days of westward expansion, the 1872 mining law is a disaster now. Home & Garden » 
 
Taking the Plunge With a New Dog Opinion » 
 
Letters: Men Walked on the Moon. And Now? Sports » 
Questions on Nascar’s Drug Policy Books » 
Financial Ruin and the Race to Contain It Opinion »
Should the Rich Pay for the Uninsured?

A Room for Debate forum on why a surtax on the wealthy might be fair. World » 
Cambodia Court Cases Mount Against Opposition Opinion » 
Op-Ed: The Day Obscenity Became Art Science » 
When ‘What Animals Do’ Doesn’t Seem to Cut It


Home World U.S. N.Y. / Region Business Technology Science Health Sports Opinion Arts Style Travel Jobs Real Estate Automobiles Back to Top 
Copyright 2009 The New York Times Company Privacy Policy Terms of Service Search Corrections RSS First Look Help Contact Us Work for Us Site Map 
   
But in the trial, some patients got Alimta immediately after completing the initial, or first-line, chemotherapy. They lived a median of 13.4 months, significantly longer than the 10.6 months for those who got a placebo. And patients with the type of tumor for which Alimta works best lived a median of 15.5 months with maintenance therapy.

“This will change the treatment paradigm,” said Dr. Chandra P. Belani, deputy director of the Penn State Hershey Cancer Institute and the lead investigator in the trial. 

But skeptics said the trial did not directly compare giving Alimta immediately with waiting until the tumor worsened. So it is not clear whether it was just the drug that provided the benefit, rather than the maintenance therapy. Two-thirds of the patients in the placebo group did get second-line therapy when their tumors worsened, but usually not with Alimta. 

Alimta, also known as pemetrexed, costs about $4,000 per infusion given once every three weeks. Based on data from Lilly’s trials, patients getting the drug as maintenance therapy would receive an average of three more infusions than those getting the drug as second-line therapy. 

Also, about 30 to 50 percent of lung cancer patients never get second-line chemotherapy, often because their condition worsens too much. So if Alimta were used as maintenance therapy, many more patients would get it. 

For non-Hodgkin’s lymphoma, the drug used for maintenance is usually Rituxan, or rituximab, which is sold by Genentech and Biogen Idec. 

A clinical trial showed that maintenance therapy with Rituxan did not help patients with an aggressive form of the disease. But a separate study, published recently in The Journal of Clinical Oncology, showed that it helped those with less aggressive forms of the disease. 

After three years, cancer had not worsened for 68 percent of those who received the maintenance therapy. That was true for only 33 percent of those who did not receive the therapy. The survival difference was smaller, with 92 percent of those who got the maintenance therapy alive after three years compared with 86 percent of those who did not. 

“We need more follow-up to see if it will improve overall survival,” said Dr. Thomas M. Habermann of the Mayo Clinic, an author of the study. Nevertheless, many doctors are giving patients maintenance treatment, usually four weekly infusions of Rituxan every six months for two years. That would cost about $30,000 a year. 

For multiple myeloma, the drug being tried most often for maintenance therapy — Revlimid, or lenalidomide — is already being used for patients with relapses. It costs more than $6,000 a month and is taken as a once-a-day pill, making it particularly convenient for long-term use. 

Right now it is used for an average of 10 months in the United States; with maintenance therapy that could grow to years, since remissions for multiple myeloma can last that long. 

Trials are under way, but some doctors are not waiting. “We really need some randomized data to support it, but in the meantime it seems like a good idea,” said Dr. Brian G. M. Durie, chairman of the International Myeloma Foundation, an advocacy and research group that gets some financing from pharmaceutical companies.

Kevin, a graduate student with multiple myeloma, says he hoped a stem cell transplant would mark the end of his treatment. So he was taken aback when his doctor suggested taking Revlimid for two years as maintenance therapy as part of a clinical trial. He has been taking it a year so far, with some mild side effects like fatigue and upset stomach. 

“I’m not enthusiastic about being on a drug like this indefinitely,” said Kevin, who spoke on the condition that his last name not be used because he did not want prospective employers to know about his illness. “But on the other hand, it’s a lot better than relapse.”